×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  دوشنبه - ۱۹ آذر - ۱۳۹۷  
دوشنبه های طنز و کاریکاتوری دشتستان بزرگ:

دشتستان بزرگ- دی سامی: صب گه راساویدُم بُنگِ دِیم دادُم گفتُم وِری تا دِی علی رُچِمونه نزده بریم پیاده روی؛ امروز هر گَرده ای که بو بُیَس ولش کنُم؛ موفقَم واویدُم اُما سی واگشتن تا تو کیچه داخل واویدُم نِکِ پوزِ گتی یه  دیدُم که تو دَرتایِ دَرِ خونه ی دی علی دیاره؛ عادتِ پیچِسِش بی؛ طوری کیچه ی می‌پُیی که فقه نک پوزش دیار میمَه؛ سِرِشم زُر نمیدا ای یَل وُ اوعِلا؛ همی چیشکوعه تو کاسه زُر میدا چپ و راس که کسی وَش شک نکنه.
همیکه مانه دی، تنگس وُ در صحرا گو: سیچه مونه خور نکردینه؟ دَسپاچه واویدُم گفتُم صو گه پُی چه خِوِرت بکردم؟ مِینه نت پیچسه قطاویده؛ گو خُو ایسو که نبردیمه بُیَس پسین پام بییِی  فاتحه تو حسینیه‌ی اعظم؛ گفتم خو وُ دُرُس؛ نمتروم صو و پسین صحرا واوما؛ همی خوتِ حاضری ای یکی تو روز دوکشه صحرا واوو اونچی گپه دینداش میزنی؛ گو باکی نی وقتی پی خوم بویی فرق داره؛ گفتم خیلی یم درس؛ مال خوت ماله مال مردم بیت الماله.
مخلصِ کلام، دی علی ساعت سه اومه دیندُی ما و گو: دی سامی رَه دیره؛ بیو تاکسی بگیریم؛ کِریه رفتن پُی تو، واگشتنم پُی مو؛  گفتُم تو را بخدا میوینی؛ مو خو پُی تو میخام بیام؛ کریه تم بُیس مو بدم؟ گو: مو و تو نداریم خو؛ حرکت کو که دیرمون ویمو؛ گفتم باشه اوما مث روز سیم روشن بی که یه نقشه ای سیم داره. یه زنگی زدوم تاکسی تلفنی سر کیچه مون؛ هنی نگفته بیدوم سلام که یکی پس خط گو: از همیسو بگم که کریه‌ی تو شهری واویده پنج تومن ای نمیخین از همیسو بگین؛ گفتم ککا والله شما بُر بدین تا رَه واز واوو بنزین سه تومنیه بریزن تو باکتون بعد گیرونش کنین؛ گو: ای کجُی کاری جُیِلِ دیه ۷ تومنش کردنه؛ گفتم خیلی یم درس؛ زور که اومه سامون نداره؛ هر کی بتره وُ هر کی بکشه؛ وقتی او گل گلی واوو هر کی بتره سی خوش چن تا موهی میگیره.
خلاصه ما رفتیم؛ موقع واگشتن که واوی دی علی گو: دی سامی سیکو چقه هوا خاشه بیو تا خونه سی خومون پیاده روی کنیم؛ وش فهمیدم که میخا شی کِریه در برا؛ اما گفتم باکی نی؛ الوتن حوصله یکی دوتایم نداشتم؛ هیچ دیه، یواش یواش اومدیم تا رسیدیم خیابون بیمارستان؛ اوضع گرونی بنزین بی؛ مردم پاک تو هم رخته بیدن؛ مغازه یل تاکه دونی واز بی؛ از فردوسی تا خیابون بیمارستان بسکه جینجال بی اِی سیزن بنداختی ری زمین نمیفتا.
یه سری شعار میدادن؛ یه سری مینشسن شپ میزدن؛ یه بنکویی یم گیر تییِر تش زدن بیدن و ماشینلشونه همونجو ناده بیدن؛ ما وُ مکافاتی زهله بی زهله رد واویدیم؛ یه تاپ و دو تا تو سری یَم دی علی تو شلوغی خارد؛ اُما دلم خنکاوی؛ جِی کریه تاکسی کو که خوشه شیش در کرد؛ یکشه موتوری یَل از هل دژ اومدن گفتن دکونله بیندین که هاسی میان سی چار راه فراهانچی؛ یکشه سی کردیم تا نزیک پونصد نفر دیه یم هاسی میان؛ ما فقه کاری کردیم خومونه رسوندیم جُی خلوتی؛ گفتم دی علی ریت ورگرده سی یه فاتحه ای چه سِر ما اوردی؟ ای بوام وم فهمی که تو ای اوضاع صحرا واویدومه خو میکُشُم. هنی گپم تموم نواویده بی که دیدوم دی علی نیسش؛ سرمه زُر دادُم تا تو پکورایی نشسه و میگو تونم بیو؛ فهمیدُم که باز میخا مث اوکشه تو دام بندازُم و پیل پکوراشم وُ مو عمل بیاره؛ گفتم آزاری خاردُم نمیخام؛ دی مو بوعُم پی تو صحرا واوُم؛ سی محض پنج تومن کریه و کِلِ پکورُیی هم وقتمه گرفتی؛ هم جیوُمه زِدی؛ هم نزیک بی تو ای شلوغی پاپلوم کنی؛ بنزین گیرونه؛ اینترنت قطه، اعصاوُمم خو خراوه؛ بقول دی خدا بیامرز: "حسنم رَه، خرلم رَه، تمرلم رَه...."